vrijdag 23 februari 2018

een Tok vergadering


Barbara:

Hij is er gekomen hoor, de vergadering waar Annette het over had in haar laatste verhaaltje.

eitjes op de grote voerton
Weet u het nog?
Wij leggen weer eitjes, omdat onze winterstop voorbij is.
Daar is niets mis mee, zult u zeggen, daar hoef je niet over te vergaderen.
En daar ging het ook niet over. Nee, we zouden het hebben over de plaats waar wij onze eitjes leggen.
Op de grote voerton, in de bodembedekking op het plateau, maar nooit in een legnest.
En die legnesten zijn er nu juist voor ons om onze eieren in te
ei op de grond in het Tok-huis
leggen, het woord zegt het al. Waarom wij dat dan niet doen? Dat was dus het onderwerp van onze vergadering.
We hadden Laza weggestuurd. Niet omdat hij vervelend was of zo, maar omdat hij niets te maken heeft met eieren leggen. Hij heeft het nog nooit gedaan en hij zal het ook nooit gaan doen, dus wat voor zin zou het hebben als hij bij onze vergadering aanwezig zou zijn?
Eerst keek hij een beetje raar toen wij zeiden dat we een
eitjes in de bodembedekking op het plateau
vergadering zonder hem wilden houden, maar toen we vertelden waar het over zou gaan kakelde hij dat hij er niet eens bij wílde zijn, hij ging wel lekker in zijn eentje scharrelen.
Had hij ook eens rust.
Hahaha, alsof hij de hele tijd op ons moet letten als we in de tuin bezig zijn.
Hij heeft wel een beetje een hoge dunk van zichzelf, moet ik zeggen, maar het schijnt dat dat normaal is voor een haan.
Ik heb zelfs gehoord dat het bij
vertoont Laza haantjes-gedrag?
mensen-mannen, die zich nogal bazig gedragen, haantjes-gedrag genoemd wordt. Dat bewijst mijn stelling van daarnet, dat zult u toch met mij eens zijn.
Maar goed, wij gingen dus vergaderen. Desiree werd unaniem gekozen tot voorzitster, omdat zij de oudste is.
Zij opende de vergadering met een mooie kakel (die klonk als "Tôôôk") en wij hielden allemaal onze snavels dicht.
"Dames," kakelde Desiree, "wij zijn hier bij elkaar om te bespreken waarom wij onze eitjes allemaal op verschillende plaatsen leggen, terwijl er toch drie mooie legnesten voor ons klaarstaan in ons huis.
Wie heeft hierover iets te kakelen?"
Ja, toen begon natuurlijk iedereen tegelijk en door elkaar te roepen.
"Stop," riep Desiree, "ik bedoelde: wie kan ik het woord geven?"
Toen het zo officieel bleek toe te gaan hield iedereen haar snavel dicht en dat was nu ook weer niet de bedoeling.
"Geertui, heb jij iets te kakelen hierover?"
Desiree, de oudste en wijste hen van de familie Tok
Geertrui dacht even na en zei toen dat ze haar ei eigenlijk altijd al buiten de legnesten had gelegd, ook toen de anderen ze daar wel netjes in deponeerden. "Dat had ik kunnen weten," zei Desiree, "jij bent altijd al een dwarse geweest. Pippa, heb jij een mening hierover?"
Pippa keek Desiree aan en zei: "Ja, ik heb hier inderdaad iets over te vertellen." En toen deed ze haar snavel weer dicht.
Ik giechelde, ik kon er niets aan doen, het was best grappig. Pippa had netjes antwoord gegeven aan Desiree, maar nu wisten we nog niets.
"Jaja, je bent lollig, Pip, maar vertel nu ook maar wat je erover te kakelen hebt," zei Desiree.
Pippa
"Ik leg mijn ei altijd bij een ander ei, dus als er al eentje op de grote voerton ligt leg ik het mijne daar keurig netjes naast. En in de legnesten ligt nooit een ei, dus daar kan ik ook geen eitje bij leggen."
Dat was duidelijk. En ik moet toegeven dat het klopte wat Pippa gezegd had, ik leg mijn eitje ook graag bij een ander ei. "Voor wie geldt dat ook?" vroeg Desiree en toen begon het gekakel weer. "Goed, dat is dus een JA, begrijp ik," kakelde Desiree en ze dacht even na. "Maar hoe kwam het dan dat we een tijd geleden onze eieren wél in de legnesten legden?"
"Mag ik ook wat zeggen?" vroeg ik beleefd.
"Natuurlijk," zei de voorzitster.
Barbara zegt ook iets
"Eh, ik weet nog dat, toen wij, Babette en ik, hier kwamen wonen, er altijd een eitje in elk legnest lag. En die eitjes bleven daar altijd liggen, zodat wij onze eitjes daar bij wilden leggen." "Natuurlijk," riep Odette, "dat is de oplossing. Ma Tok had een kalkeitje in elk legnest gelegd en dat zorgde ervoor dat wij daar onze eitjes naast legden! Waarom zijn die kalkeitjes er eigenlijk niet meer?"
"Dat weet ik," klonk het vlak achter mij, "dat komt omdat Ma Tok telkens dacht dat er een echt eitje in onze nesten lag, terwijl dat niet zo was, daarom heeft zij ze weggehaald toen wij toch
Maria heeft ook een opmerking
onze winterstop hadden."
Ik keek om en zag dat het Maria was die dit had gekakeld.
Desiree nam het woord en zei: "Goed, we zijn er dus uit waarom we onze eitjes overal en nergens leggen en we weten ook wat er aan gedaan kan worden om ze weer netjes in de nesten te krijgen. Ik zal het aan Ma Tok meedelen en ik zal vragen of zij die kalkeitjes weer in de legnesten wil leggen.
Dan is alles nu dus opgelost en hiermee sluit ik de vergadering."

Lazarus is een goede haan
Wat is zij toch een wijze oude hen, onze Desiree.
Toen we rondkeken om te ontdekken waar Laza was geweest tijdens onze bijeenkomst zagen we dat hij genoeglijk met Yvonne en Yvette zat te kakelen.
Later hoorde ik dat hij ook bij Gerrit en Geertje langs was geweest.
Zo had hij toch zijn taak als baas van de familie Tok vervuld.
Dat van die hoge dunk neem ik dan ook terug, hij doet echt altijd zijn best en daar mag hij best een beetje trots op zijn.
Ik ben het in elk geval wel, trots op onze LazaRus.
En ik ben er ook trots op dat ik lid ben van de familie Tok, want ik weet zeker dat er geen betere kippenfamilie bestaat, niet in Nederland en zelfs niet op de hele wereld!

vrijdag 16 februari 2018

Bijlmer?


Annette:

Voelt u het ook in de lucht?
Heerlijk hè?
U voelt niets bijzonders?

Desiree met haar kuikens Anne C en Annette (2016)
Mama Desiree had mij al een keer verteld dat mensen ongevoelig zijn voor de natuur en nu merk ik dat zij gelijk had.
Wat ik dan voel?
De lente, natuurlijk!
U merkt toch wel dat het minder koud is, of voelt u dat ook niet? Zo nee, dan raad ik u aan om voortaan, net zoals wij, kippen, geen extra dikke kleren aan te doen in de winter. Als u uw zomerkleding het hele jaar door draagt voelt u vanzelf of het warmer of kouder wordt buiten. Misschien kunt u dan ook voelen dat de lente in aantocht is.
Laza is ook weer wat actiever, daar kun je het ook aan merken.
Desiree rent weg voor opdringerige Laza
Hij wil ons allemaal achter elkaar treden.
Gelukkig lopen de meeste hennen voor hem weg, anders zou hij nog leeg raken, hihihi.
Hij is ook geen twee meer, al ziet hij er nog wel zo uit.
Natuurlijk weet ik ook wel dat er nog een heleboel kou kan komen, het is nog maar februari, zegt Ma Tok, maar ik heb het idee dat we het ergste weer achter de rug hebben.
En nu komt de belangrijkste vraag: hoeveel hennen zouden er
broedse Maria (2017)
dit jaar broeds worden?
En zou ik daar ook bij horen?
Ma Tok wil niet meer zoveel kuikens als vorig jaar en dat begrijp ik goed.
Als er van de vijftien kinderen twaalf  een jongetje blijken te zijn, dat is bij kippen niet fijn.
Ma Tok moet dan van zoveel kuikens afscheid nemen, dat wil zij niet nog een keer meemaken. Kon je nu maar aan een ei zien of er een hennetje of een haantje in zou gaan groeien.
Maar ook dan zouden vijftien kuikens teveel zijn, wij zitten nu al met ons veertienen in het Tok-huis, nog eens vijftien erbij zou tot overbevolking leiden.
kippenflat (foto internet)
Dan moet Ma Tok overgaan tot het bouwen van een kippenflat. En als het aantal kuikens elk jaar toeneemt omdat er steeds meer hennen komen zou het hier al snel op de Bijlmer gaan lijken en dat moeten we niet hebben.
Stel je voor: de hele Tok-tuin vol met kippenflats, waar moeten we dan scharrelen?
Nee, ik denk dat Ma Tok al op een plannetje aan het broeden is, het zal wel goed komen allemaal.
Gelukkig kan ik het rooskleurig inzien, dat komt ook door de lente-lucht, die maakt optimistisch.

Ik heb gehoord van Yvonne en Yvette dat zij weer flink aan de leg zijn. Ik zag Ma Tok pas lopen
v.l.n.r.: ei van Yvonne, van Annette en van Babette
met zo'n groot wit ei, tjongejonge, wat een joekel!
Ik ben heel blij dat mijn eitjes wat kleiner uitvallen, anders zou ik helemaal vol zitten voordat ik zo'n reuzenei zou moeten leggen. Om maar niet te spreken van het uit mijn lijf krijgen van dat ding! Yvonne en Yvette zijn natuurlijk veel groter dan ik, maar ik heb toch maar eens gevraagd of het geen pijn deed, het leggen. Yvette zei meteen: "Welnee, joh,
meid, dat gaat bijna vanzelf.
Yvonne
Wij zijn ook veel groter en ruimer dan jij."
Maar Yvonne keek een beetje moeilijk en toen ik vroeg wat er aan de hand was zei ze dat het nu wel weer prima ging, maar dat ze een paar weekjes geleden een beetje moeite had gehad met een ei, dat er niet gemakkelijk uit had gewild. Het had een beetje dwars gelegen, om het zo maar te noemen. En dat was niet fijn, ze had later gezien dat er bloed op het ei zat en ze had erna ook nog wat bloed verloren.
Ma Tok had het bloed natuurlijk ook gezien en zij had Yvonne een paar dagen goed in de gaten
de ongebruikte legnesten naast de grote voerton
gehouden. Gelukkig duurde het even voordat er weer een nieuw ei was gekomen, toen was het bloeden alweer over en dit nieuwe ei ging er weer gewoon uit.

Maar goed, we hadden het over de lente en ik kan u vertellen dat wij in het Tok-huis ook weer aan het eitjes leggen zijn.
Ma Tok vindt ze overal, op de grote voerton, op het plateau  in de bodembedekking en soms zelfs op de grond van het huis. Maar nooit in een legnest.

Waarom wij daar onze eieren niet meer leggen?
Ik weet het eigenlijk niet, misschien moeten we dat een keer bespreken op een vergadering.
Maar daarover hoort u dan een andere keer, want ik ben nu even klaar met kakelen.


vrijdag 9 februari 2018

De eerste van het jaar


Geertrui:

Nou, ik weet al wie er het eerste broeds is hier in de Tok-tuin.
En nu denkt u natuurlijk dat het Pippa wel weer zal zijn, maar dan hebt u het toch mis.

Babette broeds op de grote voerton
Deze keer is het Babette.
Dat kleintje, ja.
Ik begrijp niet wat ze eraan vindt, dat stomme blijven zitten op een ei.
Nee, zo gek zul je mij nooit krijgen. Ik geniet wel van kuikens, maar dan van die van een ander. Zoals Daantje en Dirkje bij voorbeeld. Die zijn erg lollig, maar ik ben blij dat ik ze niet heb hoeven uitbroeden.
Maar goed, Babette was dus broeds. En niet vandaag, nu het iets minder koud schijnt te gaan worden, nee, aan het begin van de week al. Ze bleef maar op de grote voerton zitten, het was Ma Tok ook al opgevallen.
Zij dacht eerst dat die kleine daar zat om haar eitje te leggen, maar toen ze er 's avonds nog steeds zat ging haar een licht op.
Babette (links) op de stok gezet
Ze haalde Babette van de ton af en zette haar op de stok bij de anderen. Toen Babette dat helemaal niet fijn bleek te vinden (ze ging tekeer als een fluitketel) zei Ma Tok tegen haar dat het nog veel te vroeg in het jaar was om al te gaan broeden, dan is het nog veel te koud om de kuikens, als ze uit hun ei gekropen zijn, warm te houden.
Babette was het duidelijk niet
met Ma Tok eens, ze krijste dat ze genoeg dons had om de kleintjes te beschermen tegen de kou, maar Ma Tok was onverbiddelijk.
Babette is boos op Ma Tok
"Die kuikens blijven echt niet de hele tijd onder je zitten, dat weet je toch nog wel van vorig jaar?" zei ze. Babette mopperde nog wat na, maar toen ging ze toch maar op haar plekje op de stok zitten.

Volslagen idioot noem ik het, dat broeds zijn.
Dus wie schetst mijn verbazing toen vanmorgen Daantje niet van de stok afkwam.
Dat kon ze ook niet, want ze zat er niet op. Nee, ze zat achterin op het plateau in de bodembedekking in de verte te staren.
Ik vroeg aan haar of ze niet mee naar buiten ging, het was best goed weer, maar ze antwoordde niet.
"Hé, ben je ziek, Daan?" vroeg ik. Dirkje kwam op me af met een droevige blik, ze zei dat Daantje de hele nacht ook al in haar
Daantje in haar hoekje
hoekje had gezeten en dat ze niets wilde zeggen, ook niet toen ze haar had aangestoten.
Dirk en ik gingen samen naar
Daantje toe en we bekeken haar eens goed.
Haar blik was op het oneindige gericht en ze zat doodstil.
"Moet je een eitje leggen, Daan?" vroeg ik. Ik wist niet of ze al zover was dat ze eitjes legde, het zou kunnen dat ze met haar eerste bezig was en dat ze niet helemaal begreep wat haar overkwam.
Dirkje was erg ongerust, ze ging tegen haar vriendin aan zitten en ze begon voorzichtig Daantje's veren glad te strijken.
Pippa, ervaringsdeskundige op het gebied van broedsheid
Maar Daantje reageerde niet.
Toen kwam Pippa het huis binnen.
Ze zag ons bezig met Daantje en ze zei: "Laat die kleine maar zitten, die is broeds."
Mijn kuif viel bijna van mijn kop toen ik dat hoorde en ik keek nog eens goed naar Dirkje's vriendinnetje. Toen zag ik het ook, ze was gewoon in een broedroes, daarom antwoordde ze niet en zat ze zo stil.
"Zit ze op een ei, Dirk?" vroeg ik. "Nee," zei die, ze zit volgens mij gewoon in de lege bodembedekking, maar ik zal voor de zekerheid eens kijken." En ze duwde Daantje een beetje opzij.
Toen bleek dat er toch een eitje onder haar lag.
Wie dat had gelegd weet ik niet, maar nu is het wel duidelijk:                                                                                                     kleine Daan is ook broeds!

vrijdag 2 februari 2018

Fake news uit het verre oosten?


Pippa:

Er is weer nieuws uit het verre oosten van het land naar ons toe gekomen.
Ma Tok zei dat ik het aan u mocht vertellen, gewoon omdat ik aan de beurt was om weer eens tegen u te kakelen.

Wat er allemaal gebeurt daar in het oosten, het is niet bij te houden.
Ma Tok zei al dat mevrouw Ali eigenlijk ook een verhaaltjes-blog moet gaan maken, er is genoeg te zeggen.

Fietje en Fluffie
Om bij het begin te beginnen: Fluffie, de laatste van de twee grappige Faverolles, is overleden.
Zij heette oorspronkelijk Flora, maar ze werd liefkozend Fluffie genoemd. 
Het is erg jammer dat zij is overleden, ze was een heel bijzonder hennetje.
Weet u nog hoe zij en haar zusje Fietje eruit zagen?
Kijkt u maar naar de foto hiernaast.


Fluffie na haar overlijden
Mevrouw Ali had in de gaten dat het meisje zich niet geweldig voelde toen ze niet van de stok af kwam in de morgen.
Zij hielp het beestje naar beneden, maar dat was geen succes, ze ging niet eten of drinken.
Ze werd apart gezet met vitamientjes in haar drinkwater, maar de volgende morgen was zij toch dood.
Ze lag er rustig en mooi bij, daarom laten wij hier ook haar laatste foto zien.





Nora
Dan een vrolijk bericht: Nora heeft haar eerste eitje gelegd.
Dat is hier bij de familie Tok altijd reden voor een feestje, omdat het hennetje dan bij de volwassenen hoort.
Mevrouw Ali wist eerst niet of het Cockie of Nora was, die het eitje had gelegd, maar later werd duidelijk dat het Cockie niet geweest kon zijn.
Nu zult u vragen: Hoe wist mevrouw Ali zo zeker dat het eitje van Nora was?
Ze had er niet bij gestaan toen het gelegd werd, anders had ze het van het begin af aan geweten.
Nee, het kwam aan het licht toen mevrouw Ali de ren aan het schoonmaken was.
Ze hoorde Boef, de haan, kraaien.
Dat was normaal, dat doet hij elke dag een paar keer.
Maar toen hoorde zij een soort na-apen van dat kraaien.

Cockie op de tuinbank
Ze ging snel de ren uit om te kijken waar dat geluid vandaan kwam en ze zag Cockie op de leuning van de tuinbank zitten. Zij probeerde uit alle macht een mooie kraai de ether in te slingeren.
Haar kop bewoog mee door de inspanning, vandaar dat de foto niet erg scherp is geworden, maar dat terzijde.
Het klonk nog niet echt fraai, maar het lijkt er toch op dat
Cockie een hij is en geen zij.
Omdat zij/hij als kuiken bij Hoogendoorn vandaan komt mag mevrouw Ali hem gaan
ruilen voor een hennetje.
Gelukkig voor haar had zij de eerstvolgende zaterdag geen tijd om dat te gaan doen.
Nu zie ik u denken: Gelukkig had zij geen tijd? Wat is dat nu weer voor een rare uitdrukking?
Cockie: haan of hen?
Het is toch juist leuk als je een haantje kunt omruilen voor een nieuw hennetje?
En misschien zou mevrouw Ali zich niet kunnen bedwingen en nog een ander hennetje erbij kopen. Dat is altijd beter, je moet een nieuw kipje niet in haar eentje bij een gevestigde groep zetten, dan wordt het arme beestje door iedereen gepikt.
Als er twee of meer nieuwelingen zijn wordt het gepik een beetje verdeeld en het is dan ook snel over.
ei van Cockie, hanen-ei?
Waarom het dan toch gelukkig was? Dat zal ik u uitleggen. Mevrouw Ali was de week na dat eerste weekend een keer in de tuin, toen ze een kippengeluid hoorde. Dat is niet zo raar, als je kippen hebt hoor je nu en dan kippengeluiden. Maar dit geluid klonk alsof er een eitje gelegd ging worden of net gelegd was. Nieuwsgierig geworden naar de leggende hen keek mevrouw Ali voorzichtig in het hok.
En toen wist ze even niet wat ze daar zag. Ze keek even naar buiten en toen weer in het hok, omdat ze niet kon geloven wat ze zojuist gezien meende te hebben. Wat was er aan de hand?
Cockie had net een eitje gelegd en ze zat er een beetje beduusd, maar toch ook heel trots, naar te kijken.
Niets bijzonders, zou ik zeggen,
een Cochin haantje (foto internet)
maar toen bedacht ik dat dat helemaal niet kon!
Cockie was toch een haantje?
Zij zou omgeruild worden bij Hoogendoorn voor een hennetje! Maar haantjes leggen toch geen eieren?
Mevrouw Ali pakte het eitje en ze voelde dat het nog warm was. Het moest dus echt door Cockie gelegd zijn.
En daarom was het maar goed dat zij geen tijd had gehad om Cockie te gaan omruilen.
Ze zou dan toch behoorlijk voor gek gestaan hebben daar in Stolwijk.
Die reis gaat nu dus niet gebeuren, mevrouw Ali kan rustig thuisblijven daar in het verre oosten van het land.

Ma Tok: Met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

En nu mag u uitmaken wat het echte nieuws is in dit bericht en wat het nep-nieuws.
Of is alles echt of alles nep?

vrijdag 26 januari 2018

Oogst


Yvonne en Yvette:

Wij zijn weer helemaal door onze rui heen.
Dat is erg fijn, want het is best wel koud nu en dan.
Als je dan geen lekker warm dons en een goed verenpak hebt is dat bibberen, dat kunnen wij u wel vertellen.

Yvonne bij de trap, bovenaan is het luikje naar het nachthok
Gelukkig zorgde Ma Tok heel goed voor ons toen het 's nachts vroor en nog niet al onze veren waren aangegroeid.
Ze gaf ons extra vitamines en ei-krachtvoer en 's avonds deed ze het luikje van ons nachthok dicht, zodat de koude wind helemaal niet meer bij ons kon komen.
Gezellig was dat, we gingen soms gewoon extra vroeg op stok om lekker in ons afgesloten nachthok nog een poosje te kunnen kakelen met elkaar en daarna lekker te gaan slapen.
Het enige nadeel van het dichte luikje was dat wij 's morgens niet heel vroeg al naar beneden konden om een snaveltje te pikken als we trek hadden. Maar daar had Ma Tok ook wat op gevonden: ze zette een bakje met eten in ons nachthok.

Yvonne
Yvette
Yvonne en Yvette in gesprek met elkaar
het bakje in het nachthok
Yvette: "Ja, dat was een erg goed idee van Ma Tok.
Alleen jammer dat jij het met je lompe poten meteen om trapte, zodat we alles uit de bodembedekking moesten vissen met onze snavels."
Yvonne: "Tôôôk, dat was inderdaad een domme actie van mij. Ik had dat bakje helemaal niet zien staan en voordat ik het wist stond ik er met mijn ene poot middenin.
Maar goed, we konden het lekkers toch nog wel vinden."
Yvette: "Het kostte wat meer moeite, maar dat is dan weer goed voor de lijn, zullen we maar zeggen."
Yvonne: "Ma Tok heeft de volgende avond het bakje stevig ingeklemd tussen een steen en de wand van het nachthok, toen kon het niet meer omvallen.Dus je hebt er maar één nachtje last van gehad. Dan vind ik "lompe poten" wel een beetje overdreven, jij had het net zo goed om kunnen trappen, jouw poten zijn net zo groot als die van mij."
Yvette: "Oké, oké, dat neem ik terug, maar ik kijk over het algemeen wel beter uit dan jij."
Yvonne: "Dat weet ik niet hoor, maar goed, jij je zin, als je persé het laatste woord wilt hebben."

Yvonne en Yvette:

Er is nog een mooie bijkomstigheid van ons weer vol in de veren zitten.
We hoeven onze energie nu niet meer te geven aan het aangroeien van onze kleding, dus we kunnen die weer ergens anders aan besteden.
De energie, bedoelen we.
Weet u al waaraan?


grote witte eieren (foto internet)
Juist ja, we hebben allebei alweer een paar keer een ei gelegd.
Ma Tok was helemaal verbaasd dat wij dat weer gingen doen, zo kort na onze rui en in de kou.
De kleintjes leggen nu en dan ook een eitje, maar die zijn allang door hun rui heen en zij zitten elke nacht met z'n allen tegen elkaar aan warm in het
lekker warm met z'n allen op stok
Tok-huis.
Niet dat daar verwarming is, maar als je met zijn veertienen in een huis zit wordt het warmer dan als je er met z'n tweeën zit, zoals wij.
Ma Tok zei dat het wel leek alsof onze eieren elk jaar groter worden. En dat klopt ook, hoe ouder de kip, hoe groter haar eieren. Dat wist zij wel, maar ze vond ze nu wel héél erg fors uitgevallen. Om u de waarheid te
Geertje
zeggen vonden wij dat zelf ook. Niet dat we er last van hadden bij het leggen, wij worden met de jaren ook wat ...eh... ruimer, zullen we het maar noemen.
Dan kan zo'n groot ei er best uit. Maar we waren wel trots op onze flinke producten, vooral toen Ma Tok ons prees om onze geweldige prestatie.

Die twee hele kleintjes, Gerrit en Geertje, schijnen het ook goed te doen. Geertje legt nog geen eitjes, tenminste, daar hebben wij nog niets over gehoord. Maar zij is ook al op leeftijd, dus of dat nog een keer gaat gebeuren weten wij niet.
Die eitjes zullen dan wel heel erg
kwarteleitjes
mini-mini zijn. Wij hebben Gerrit en Geertje heel even gezien toen Ma Tok ze uit hun hokje haalde. Wat een ontzettend kleine lijfjes hebben die twee. En dan vooral Geertje, dat is net een musje. Eitjes van zo'n piepklein vogeltje zijn toch niet de moeite van het leggen waard, zou je denken. Toch schijnen mensen er erg gek op te zijn. Wij begrijpen dat niet, je kunt er geen fatsoenlijke omelet van bakken, zoals van die van ons. En we begrijpen al helemaal niet dat er in zo'n prutsdingetje een nieuw kwarteltje kan groeien.
Het zou wel grappig zijn als dat zou gebeuren in het voorjaar, kindertjes van Gerrit en Geertje.
Wij geloven er niet echt in, maar dat gaan we natuurlijk niet rondbazuinen, want wij weten dat Ma Tok er eigenlijk stiekem een beetje op hoopt.

vrijdag 19 januari 2018

1984?


LazaRus:

Wat ik nu toch weer gehoord heb, het is niet te geloven!
En dat in deze eeuw!

camera voor toezicht
Mevrouw Katblad heeft tegen Ma Tok gezegd dat zij een camera moet ophangen in ons Tok-huis!
Heb je ooit zo zout gegeten?
Hoe komt ze erbij?
Het zou zogenaamd zijn om de spanningen in het kopje van onze Floortje weg te nemen.
Hoezo spanningen?
Ze zit toch heerlijk bij haar familie in haar eigen huis op een lekker plekje op de hordeur of de stok?
Als er iemand spanningen had zou ik dat wel zijn.
Ik draag tenslotte de verantwoordelijkheid voor vijftien hennen, twee kwartels en, niet te vergeten, mezelf.
Wat kan zo'n jong hennetje nu voor spanningen hebben?
Of ze ooit eitjes zal gaan leggen?
Dat maakt toch niets uit?
Ook als je geen eieren legt mag je blijven in de familie Tok.
Kijk maar naar mij: heb ik ooit een ei gelegd?
Nou dan!


avond in het Tok-huis
Nee, ik begrijp het wel: mevrouw Katblad is gewoon nieuwsgierig. Zij wil precies weten wat wij allemaal doen als het donker is in ons huis.
Maar waar blijft onze privacy dan? Daar wordt toch zo hoog van opgegeven tegenwoordig? Het moet niet gekker worden, mevrouw Katblad past zó in het boek 1984!
Ik heb haar altijd al een beetje té geïnteresseerd gevonden in ons wel en wee en nu blijkt dat mijn wantrouwen een redelijke grond heeft gehad.
Een camera!
In ons privé-huis!
de familie Tok op stok
In onze slaapkamer dus eigenlijk!
Hoe krijgt ze het in haar hoofd? Ze wil er zelfs aan meebetalen, dat vind ik nog het verdachtst.
Is zij zó ontzettend benieuwd naar het nachtelijke leven van hennen en een haan?
Ik wil nog niet zover gaan dat ik haar een gluurder noem, maar het scheelt toch niet veel meer. Gelukkig voelt onze Ma Tok niets voor zo'n camera-bewaking in onze privé-sfeer.
Zij begrijpt ons tenminste.
En zegt u nu zelf: u wilt toch ook niet de hele nacht met een camera op u gericht doorbrengen?
LazaRus
     Zijn wij hier dan minder dan u?
     Dat dacht ik toch niet.

Zo, ik heb mijn hart gelucht.
 
Nu ben ik erg nieuwsgierig naar wat u
hiervan vindt.
Wilt u alstublieft massaal reageren via "opmerkingen" onderaan dit verhaal?
Als u op dat woordje klikt krijgt u vanzelf    aanwijzingen over hoe u een reactie kunt    achterlaten.
Ma Tok verzamelt de binnengekomen regels en zij zet die dan onder dit verhaaltje.
U kunt alle reacties lezen door weer op "opmerkingen" te klikken, zo kunt u dan zien wie wat denkt over deze dreigende privacy-schending van een nette familie.


Floortje en Laza
Maar door al dit gedoe ben ik toch zelf ook een beetje nieuwsgierig geworden naar Floortje. Want hoe komt mevrouw Katblad erbij dat zij last heeft van spanningen? Heeft Floortje iets tegen haar gekakeld over zorgen, die ze zou hebben?
Ik kan me dat niet voorstellen, met hun problemen horen de hennen bij mij, hun haan, te komen, zodat ik ze kan oplossen.
Ik ben dus op het kleine mooie dametje afgestapt om haar persoonlijk te spreken.
En wat bleek? Zij zei dat ze zich wel degelijk zorgen maakte, maar dat ze die
Daantje en Dirkje
zorgen eigenlijk niet met mij wilde delen, omdat de gevolgen dan vreselijk zouden kunnen zijn. Daar schrok ik toch even van.
Dat kleine hennetje hoort niet met zulke zware problemen rond te lopen.
Dat heb ik tegen haar gezegd.
En ik heb haar ervan overtuigd dat ik alle moeilijkheden van de familie behoor te weten, zodat ik er wat aan kan doen.
Zodat iedereen hier blij en vrolijk kan leven in de Tok-tuin.
Dat is mijn taak als haan en ik heb die altijd naar behoren vervuld, al zeg ik het zelf.
Anne C, die na zijn coup naar Stolwijk moest verhuizen
Floortje heeft mij opgebiecht waar zij mee zat en ik heb haar gerustgesteld.
Als één van de twee boefjes inderdaad een haantje blijkt te zijn dan is daar niets aan te doen en dan helpt het echt niet om dat zo lang mogelijk geheim te houden.
Ik ga pas maatregelen nemen als ik dreig te worden aangevallen door een jong haantje, zoals dat gebeurde toen Anne C het te hoog in zijn bol kreeg; Daantje en Dirkje zijn daar nog lang niet aan toe, dus zelfs als één van de twee een haantje zou blijken te zijn kan hij nog een hele tijd blijven. Hij heeft het dan zelf in de poot hoe lang.
En de kans is groot dat er helemaal niets aan de hand is, dat ze allebei hennetjes zijn en dat ze de boel weer eens voor de gek houden.
Dan zou Floor zich dus voor niets zoveel zorgen hebben gemaakt.
Floortje bedankte mij en ging daarna opgelucht de tuin in.
En nu ben ik mevrouw Katblad bijna dankbaar dat zij zich ermee bemoeid heeft.
Begrijp me goed, bijna, hè.