vrijdag 18 augustus 2017

Vijftig procent?


Constantijn:

Ja mensen, ik heb een nieuwe naam gekregen van Ma Tok.
Ik blijk namelijk toch een haantje te zijn.

Constantijn als eendagskuiken (vooraan)
Ik had dat zelf helemaal niet in de gaten. Dat komt omdat ik nogal zachtaardig ben, ik vlieg niet snel iemand in de veren.
Ma Tok zei dat ze er al bang voor was, dat ik geen hennetje zou zijn.
Waarom?
Omdat ik zo mooi werd.
Mijn veren gingen al meer glanzen en mijn staart begon ook helemaal uit te groeien.
En nu weet ze het zeker, zegt ze. Ik had vanmorgen ook opeens zoiets geks: ik rekte me helemaal
uit, zo hoog als ik kon en toen kwam er een raar geluid uit mijn snavel. Het leek wel een beetje op kraaien, al was het natuurlijk lang niet zo mooi als dat van LazaRus, onze baas.
En nu moet ik weg, verhuizen naar Stolwijk.
Constantijn als groter kuiken
Niet dat het daar vervelend is, ik heb er goede verhalen over gehoord, maar ik heb het hier zo lekker naar mijn zin in de Tok-tuin.
Ik ga proberen om heel stil te zijn en niet meer te kraaien.
En ook niet te gaan vechten met LazaRus, onze baas.
Misschien mag ik dan wel blijven. Hoewel Ma Tok heeft gezegd dat ze het Laza niet wil aandoen nog een keer te moeten opboksen tegen een jongere fittere haan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat
Eva als eendagskuiken
ik dat ooit zou gaan doen, maar dat was bij Anne C ook zo, heb ik gehoord.
Hij is misschien ook nog wel bij Hoogendoorn en mijn broertjes zijn daar ook naartoe verhuisd, dus als ik daar aankom zie ik hen misschien weer terug.
Als ze daar tenminste nog zitten, het is ook mogelijk dat ze vandaar alweer verhuisd zijn naar een definitief adres, waar ze een eigen toom mogen gaan aanvoeren.
Ma Tok heeft gezegd dat ik nog wel even mag blijven, want er is nog iets aan de hand hier.
Eva's staart is ook aan het groeien en haar kammetje en
Eva of Evert?
lelletjes ook.
Zou zij een Evert blijken te zijn? Ma Tok wil afwachten of dat zo is, dan zouden wij samen naar Hoogendoorn kunnen verhuizen. Dat zou ik wel fijn vinden.
Met zijn tweeën weggaan is veel minder erg dan in je eentje.
Dan kunnen we elkaar een beetje steunen en hebben we in elk geval alvast één bekend gezicht in ons nieuwe huis.

Ik hoorde Ma Tok zeggen dat het vijftig procent hen en vijftig procent haan helemaal niet klopt wat de familie Tok betreft.
Wat zij daarmee bedoelt weet ik niet, U wel?

woensdag 16 augustus 2017

Reparatie van Soestdijk


Yvonne en Yvette:

Weet u nog dat Ma Tok onze ren had overdekt tegen de regen?
Ze had daarvoor plastic gebruikt.
Het zag er erg mooi uit, maar dat duurde niet lang.

het oude plastic toen het nog helemaal mooi was
Omdat de ren plat is van boven liep het regenwater er niet af, nee, het bleef bovenop het plastic staan.
Het vormde daar grote plassen en hoewel Ma Tok elke dag die hoeveelheden water met haar handen verwijderde werd het toch een vieze bende daarboven. Er kwam allemaal groen spul in groeien en het plastic was ook niet van de beste kwaliteit, waardoor het hier en daar scheurtjes ging vertonen.
En door die scheurtjes stroomde het regenwater bij ons naar binnen.
Dat was niet de bedoeling.
Ma Tok had op het internet
de nieuwe ren-overdekking
gekeken voor een oplossing voor dit probleem en natuurlijk had ze er wat op gevonden.
En zo kwam het dat zij op een droge dag het oude plastic helemaal verwijderde en de ren weer ging opmeten.
Dat had ze al een keer gedaan voor het vorige plastic, maar het briefje met de maten was zij kwijtgeraakt. Ja, ook Ma Tok is wel eens slordig.
Ze ging het mensenhuis in en een poos later kwam ze naar buiten met een nieuw stuk plastic.
Maar dit zag er heel anders uit dan het vorige. Dat was helemaal doorzichtig geweest en dit nieuwe spul had allemaal witte
gaatjes in de rand voor het bevestigings-touw
draden door het plastic. Ma Tok zei dat dit veel sterker was, dat het zelfs gebruikt werd om zeilboten mee af te dekken.
Nu weten wij niet wat zeilboten zijn, maar als Ma Tok zegt dat het sterk is dan geloven wij dat meteen.
Het nieuwe plastic werd over onze ren gespannen en toen moest het nog worden vastgemaakt.
Ma Tok deed dat niet, zoals de vorige keer, met punaises, nee, ze gebruikte touwtjes. Er zaten namelijk rondjes aan de kanten van het plastic, waar gaatjes in gemaakt konden worden. Dat deed Ma Tok met een schaar en
het keukentouw
toen ging ze aan de slag met rood-wit touw.
Eigenlijk was dat bestemd voor in de keuken, Ma Tok had het ge..eh..leend van Pa Tok, die daar de baas is, maar wij vonden het er in onze ren ook prachtig uitzien.
Toen alles klaar was was Ma Tok eigenlijk nog niet tevreden, omdat de bovenkant van de ren nog steeds plat was. Ze is van plan om een dikke stok onder het plastic te steken om er zo een klein beetje een punt-dak van te maken, maar ze moet daarvoor eerst een stok kopen.
Yvonne en Yvette tevreden scharrelend in hun opnieuw overdekte ren
Dat wachten wij dan maar af. Ondertussen is het al weer een paar keer nat geweest en Ma Tok heeft zuchtend het regenwater weer van ons dak afgeveegd.
Gelukkig is dit plastic inderdaad steviger dan het vorige, er zit nog geen scheurtje in!

maandag 14 augustus 2017

Kaalheid


Daantje: "Heppie ut al gesien, Dirruk?"
Dirkje: "Wattan, Daan?"
Daantje: "Dat se allemaal kaal an het worrde saan hier in de têun.

Desiree zonder staart
(ze schudt "nee" omdat ze niet op de foto wil)
Dirkje: "Nâh je ut segt, Daan, jûh hep gelèk, kêk tan, die âwe Desirree durr hele staarrt is foetsie!"
Daantje: "Hahaha, dat is echt geen gesicht, seg!"
Dirkje: "En LazaRRus se hallefe staarrt is ook al ferrdwene."
Daantje: "Gelukkeg doen wêh nog niet mee met die gekke rrêu, so heette ut toch?"
Dirkje: "Ja, ik geloof ut wel."
Daantje: "Bij Geerrtrrêu sie ik nog niks, sou die niet meedoen met die gekte?"
Dirkje: "Late we ut ûs frrage an dûr, daarr komp se net an."
Daantje: "Hé Geerrt, doe jè niet mee met de rrêu?"
Geertrui: "Hallo meiden, hoe is het met jullie? En waar hebben
Geertrui is nog niet kalend
jullie het over, over de rui?"
Dirkje: "Ja, heppie nog niet gesien datturr een heleboel halluf kale kippe rrondlope hierr?"
Geertrui: "Verhip, nou jullie het zeggen, het was me nog niet opgevallen, maar nu zie ik het ook. Ik heb nog nergens last van en jullie ook niet, zo te zien. Kuikens doen meestal niet mee met de rui, jullie veren zijn nog te nieuw om al vervangen te moeten worden."
Daantje: "Heppie Desirree al gesien? Dat is toch om te gierre? Helemaal geen staarrt meerr!"
Laza met zijn halve staart
Geertrui: "Ja, het is inderdaad
een vreemd gezicht, zo'n kale kont, maar lach niet te hard, volgend jaar lopen jullie er zelf ook zo bij."
Dirkje: "Echt waarr? Ik geloofturr niks fan, Geerrt, je houdt ons foorr het lappie sekerr?"
Daantje: "Ik ben niet fan plan om al mên feerre los te late follegend jaarr, hoorr."
Geertrui: "Daar heb je niets over te zeggen, ze vallen gewoon van je lijf, wacht maar af."
Dirkje: "Hoe lang duurrt dat nâh, die rrêu, Geerrt?"
Geertrui: "Dat is bij iedereen verschillend, bij de één zijn de nieuwe veren al aan het groeien voordat de oude allemaal zijn uitgevallen, dan lijkt het net alsof het heel snel gaat, en bij de
meelwormpjes
ander vallen de meeste veren eerst uit voordat de nieuwe komen, dan lijkt het veel langer te duren. En dan ben je natuurlijk ook veel kaler."
Daantje: "Dus misschien ben jè toch ook al in de rrêu, Geerrt, al sie je durr nog niks fan."
Geertrui: "Ik denk het niet, want je voelt het wel, hoor, als je aan het ruien bent, dan ben je niet zo lekker en je legt ook geen eieren. Is het jullie al opgevallen dat we extra veel eivoer en meelwormen krijgen van Ma Tok?"
Dirkje: "Ja, dat is inderrdaad so, lekkerr hoorr. Hep dat ook met de rrêu te make dan?"
Geertrui: "Ja, voor nieuwe veren heb je veel eiwit nodig en dat zit in eivoer en meelwormen. Ook in vlokreeftjes, maar Ma Tok weet dat wij liever wormpjes eten, dus vlokreeftjes koopt ze niet meer."
Daantje: "Wat sorrugt se toch goed foorr ons, hè, Geerrt? Ik ben echt blêh dat wêh hierr uit ons ei saan gekrrope."

vrijdag 11 augustus 2017

Het hoogste plekje


Floortje:

Ziet u mij op de foto hierboven?
Groot ben ik al, hè?
Ik ben zelfs al zo groot geworden dat ik een schaduw heb als de zon schijnt.

Floortje als klein kuikentje
Dat was eerst niet, toen scheen de zon gewoon aan alle kanten om mij heen. Nou ja, misschien zag je wel een schaduw-stipje op de grond, maar dat was zó klein, dat zag je bijna niet. Maar nu: een echte vogelschaduw! Mooi hè?
Ik ben nog wel steeds de kleinste hier in de Tok-tuin, de andere kuikens zijn allemaal groter dan ik. Maar dat geeft niet, want mijn mama Wiske zorgt dat niemand mij pikt. Daarom blijf ik zoveel mogelijk bij haar in de buurt.
Nu en dan moet zij even weg, ze gaat dan in een legnest zitten om een ei te leggen en daar mag ik niet bij zijn. Niet dat ik dat zou willen, wat moet ik al die tijd in zo'n stom nest?
Maar ik mis haar wel als ze niet naast mij is, ik vergeet wel eens even dat zij dan een ei aan het leggen is en dan ga ik heel hard om haar roepen. De anderen schrikken daar erg van,
Floortje roept hard om mama
ze zeggen allemaal dat ze nog nooit een kuiken zó hard hebben horen piepen.
Mama Wiske heeft gezegd dat ik maar zangeres moet worden, omdat ik zo'n flinke stem heb en dat leek mij wel wat. Maar toen zij mij vertelde dat ik dan de hele tijd zo hard zou moeten piepen, wat dan later heel hard kakelen zou worden, nee, toen had ik daar helemaal geen zin in.
Stel je voor, de hele dag gillen, dat vindt toch geen kip leuk!
Nee hoor, laat mij maar lekker een gewone kip worden, de hele dag heerlijk in de tuin scharrelen en 's avonds met z'n allen op stok in het Tok-huis.
O ja, daar moet ik ook nog wat over vertellen.
3 generaties: oma Maria, moeder Wiske en kuiken Floortje
Mama zit tegenwoordig bovenop de hordeur.
Ze heeft dat ook gedaan voordat ze ging broeden, vertelde ze me, en ze vindt dat een heerlijke plek. Oma Maria zit daar ook weer 's nachts.
Eerst kon ik nog niet zo goed bij haar komen, de hordeur is best hoog, toen kwam mama weer bij mij op de stok, maar nu kan ik ook op de deur springen en nu zitten we gezellig met ons drieën bovenin het hok. Ik zit nog steeds lekker onder haar vleugel, dat voelt heerlijk veilig en warm. En nu denkt u dat ik het hoogste zit in het nachthok, maar dat hebt u dan mis.
Constance op haar hoge post
Er is iemand, die nog hoger wil zitten dan wij, die gaat op het buisje naar de lamp zitten.
Hoger kun je echt niet, ze zit met haar kop bijna tegen het plafond. Wie die waaghals is?
Kijkt u zelf maar.
Eng hè?
Het zou mij niet verbazen als ze toch nog een haantje blijkt te zijn.
Ik hoop het niet, want dan moet zij, die dan een hij is, verhuizen naar Stolwijk en zij is juist mijn favoriete mede-kuiken, de mooie Constance. Ze is altijd aardig en ze pikt nooit naar de anderen.
Ma Tok denkt ook dat zij een jongetje is, haar kam en lellen worden duidelijker en haar staart wordt ook steeds langer.
Zullen we haar maar vast Constantijn gaan noemen?

woensdag 9 augustus 2017

Dood en leven in het verre oosten (2)


Odette:

We gaan verder waar we waren gebleven: in het verre oosten van ons land.
De nieuwe hennetjes waren 's avonds door mevrouw Ali bij Karel en Zijtje op stok gezet. De volgende morgen bleek dat Karel erg enthousiast was over zijn nieuwe dames, misschien een beetje té enthousiast.

de beide Cochins in het kuikenhok
Het grijze Cochintje is nog erg jong en klein en zij moest het voortdurend ontgelden. Karel liet duidelijk zien dat hij de baas is in het hok en om dat kracht bij te zetten pikte hij de kleine grijze meid voortdurend.
De vervoersbak stond nog in het hok en de Cochins vluchtten telkens naar binnen in de bak, waar ze bescherming zochten tegen de opdringerige Karel.
Om vooral de kleine grijze hen te beschermen heeft mevrouw Ali de twee Cochins nu voorlopig in het kuikenhok gezet. Daar kunnen zij blijven wonen totdat ze wat groter en sterker zijn
Fietje en Flora dapper op de stok naast koning Karel
geworden, zodat ze zich beter kunnen verweren tegen Karel.
De Faverolles laten zich niet kisten, dus die kunnen rustig in het grote hok blijven.
De nieuwelingen hebben inmiddels ook allemaal een naam gekregen van mevrouw Ali.
De zwarte heet Nora en de kleine grijze heeft de naam Cockie gekregen. Die laatste naam komt vast van het woord Cochin, mevrouw Ali houdt ervan om haar kippen een naam te geven die verwijst naar hun ras.
Cockie veilig in het kuikenhok
De Faverolles heten Fietje en Flora; in hun namen is niet zoveel terug te vinden van Faverolles, maar de eerste letter is er in elk geval wel aan ontleend.
Zij zitten 's avonds stoer bij Karel op de stok, zij zijn absoluut niet bang voor hem.
Wat een flinke meiden!
Ik ben benieuwd wat daar uit gaat groeien! Zouden zij straks de baas worden over Karel?
Het komt wel eens voor dat niet de haan de baas is in het kippenhok, maar een bazige hen. Ik ben benieuwd!
Zijtje is broeds
Zijtje zit niet op de stok, want (en dat is ook een nieuwtje, het houdt daar niet op): Zijtje is broeds!
Als mevrouw Ali dat geweten had had ze meteen broedeieren mee kunnen nemen van Hoogendoorn. Ik hoop dat Zijtje niet net zo hardnekkig is als onze Pippa, want die blijft stug volhouden, ze zit nu al weken op een legnest, met of zonder ei onder zich, dat maakt haar niet uit.
Ma Tok heeft er een dagtaak aan om haar telkens in de tuin te zetten. En de hordeur krijgt ze
ook open, ze beukt er net zolang tegenaan met haar kleine lijfje tot hij opengaat.
Maar dat is even tussendoor, dat gaat niet over het verre oosten.
Daar is het aan mevrouw Ali om te zorgen dat Zijtje wel eet en drinkt.
En dat kunnen we haar wel toevertrouwen, zij kan erg streng zijn als het moet.

Zo is de familie in het verre oosten weer op volle sterkte gekomen.
Wij wensen hen alle goeds toe en veel kuikens in het volgende jaar.

Ma Tok: wederom met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

maandag 7 augustus 2017

Dood en leven in het verre oosten (1)


Odette:

In het verre oosten van ons land is weer iets vermeldenswaardigs gebeurd.

Dotje (links) met Karel
Mevrouw Ali vertelde aan Ma Tok dat zij het vreemd had gevonden dat Karel en Zijtje het nachthok niet in wilden gaan.
Toen ze ging kijken wat er aan de hand was vond zij Dotje daar levenloos op de grond liggen. Waaraan de hen was overleden was niet te zien.
Ma Tok opperde dat ze misschien een worminfectie had gehad en mevrouw Ali besloot onmiddellijk Karel en Zijtje te ontwormen.
Ze hoorde van Ma Tok dat die het middel daarvoor altijd bij
anti-worm middel
Hoogendoorn haalt, dus zij keek op de site en bestelde een fles van het spul.
Maar toen bedacht zij dat één hen wel een beetje weinig was voor haan Karel en in plaats van het wormmiddel te laten bezorgen ging zij naar Hoogendoorn toe om meteen haar aantal hennen wat op te schroeven.
Ze was nog niet bij Hoogendoorn geweest nadat daar alles was verbouwd en ze keek haar ogen uit.
Wat vooral opviel was dat er erg veel jonge dieren waren, niet zo verwonderlijk natuurlijk, omdat alles wat veren heeft daar opnieuw opgestart had moeten worden.
En helemaal achteraan op een groot veld liepen allerlei kipjes en haantjes door elkaar heen. Mevrouw Ali dacht hierbij ook een paar leden van de familie Tok te herkennen, maar het was wat moeilijk om daar zeker van te zijn.
Na het rondkijken ging ze haar boodschappen doen.
Ze was van plan om twee Cochins te halen voor Karel's harem en ze zag een paar mooie diertjes, een zwart en                                                         een grijs.
de zwarte Cochin

de kleine grijze Cochin


















                                                                            Omdat ze ook graag een bruin hennetje wilde keek ze nog even verder bij de andere rassen.
Daar zag ze een paar erg mooie zalmkleurige kipjes van een ras dat ze niet kende.
Ze hoorde dat het Faverolles waren en ze was zo enthousiast dat ze van deze kleintjes ook twee hennetjes meenam. Zo had ze vier nieuwe kipjes toen ze weer thuiskwam.

de Faverolles

Ze zette ze 's avonds op stok bij Karel en Zijtje om zo in de nacht aan elkaar te wennen.
In het volgende verhaaltje kunt u lezen hoe het verder ging met de nieuwe hennetjes en met Karel en Zijtje.


Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

vrijdag 4 augustus 2017

Her kraai-hoor-virus (3)


Nadine:

Ze hebben mij erbij gehaald, Barbara en Babette, omdat ik ook een bruine hen ben.

Barbara en Babette, de 2 kleintjes
En het is maar goed ook, want met die twee kleintjes alleen zou er niet veel terechtkomen van het speurwerk.
Ze zijn nog erg jong en ook nog niet zo lang lid van de familie Tok, dus een ervarener en wijzer iemand is nodig om uit dit mysterie te komen.
Ik zal uw geheugen even opfrissen.
We hebben eerst een dag lang Constance in de gaten gehouden, maar dat leverde niets op.
Of eigenlijk wel, want het feit dat zij niet gekraaid heeft, zelfs niet heel zachtjes, betekent natuurlijk wel iets, namelijk dat de kans dat zij de kraaigeluiden voortbrengt aanzienlijk kleiner is dan we eerst dachten.
De volgende dag luisterden we
zoon van LazaRus (met grote kam)
alle drie scherp of we gekraai hoorden vanuit een andere tuin. En het resultaat van die dag was dat we alle drie gekraai hadden gehoord dat niet in onze tuin was geproduceerd.

We mogen nu dus wel stellen dat het zeer waarschijnlijk is dat het "kraai-hoor-virus" niets anders is dan het horen van het kraaien van een haantje in een tuin verderop in de straat.
Het gaat dan om een zoon of een kleinzoon van onze eigen LazaRus. Vandaar dat het ook zo bekend klinkt, hij kraait net zoals zijn vader of opa.
het driehenschap
Zoals de ouden zongen, piepen de jongen, zou je kunnen zeggen.


Ik hoop dat Barbara, Babette en ik het probleem nu hebben opgelost, maar ons drie-hen-schap wordt nog niet ontbonden.
Als er alsnog rare geluiden gehoord worden die wél uit onze eigen tuin komen kunnen we altijd weer verder gaan met ons onderzoek.
Ik ben namelijk nog niet voor de volle honderd procent zeker dat er toch niet meer aan de hand is hier. Ik had nog een derde optie, weet u nog? Ik zal die mogelijkheid nog even voor mij houden, maar ik houd hem in gedachten.
Als u ook nog oplossingen kunt bedenken, wilt u die dan aan Ma Tok doorgeven?
Zij zal mij op de hoogte houden van alles wat er aan mogelijkheden uit uw midden binnenkomt via de reacties onder dit verhaaltje.





En dan heb ik nog een ander nieuwtje: er komt weer een verhaal over het verre oosten van ons land. Dat mag Odette vertellen en daar moet u nog tot na het weekend op wachten, maar dan weet u vast dat er daar ook weer wat is gebeurd. Verder houd ik u in spanning, anders hebt u het weekend niets om aan te denken en dat is ook zo saai.


woensdag 2 augustus 2017

Floortje's kennismaking met het Tok-huis


Maria:

Floortje lijkt opeens veel volwassener geworden nu zij los in de tuin mag scharrelen.

Floortje vlakbij Wiske
Ze blijft nog wel zoveel mogelijk bij haar broedmoeder Wiske in de buurt, maar daar is niets mis mee, Wiske zelf bleef ook heel lang bij mij in de buurt toen zij voor het eerst los mocht. En ze bleef zelfs nog bijna twee jaar bij mij bovenop de hordeur slapen. Weet u dat nog?
Nu is dat wel over, ikzelf slaap ook weer gezellig bij de anderen op de stok. Tegenwoordig zit Odette vaak op de hordeur.
Toen het avond was geworden op
moeder en dochter
Floortje's eerste dag in de tuin was het nog even spannend hoe het verder zou gaan.
Zou Wiske terug gaan naar het hokje waarin zij met Floortje de eerste kuikentijd had doorgebracht? Of zou ze in het Tok-huis komen overnachten?
En wat zou de kleine Floor doen? Wat Wiske ging doen werd al snel duidelijk, zij liep rustig het Tok-huis binnen en ze klom de trap op naar het slaapgedeelte met de twee stokken. Ze koos een plekje op de voorste stok, zodat ze de deur goed in de gaten kon houden.
En ja hoor, wat ik al verwacht had gebeurde: Floortje, die haar
mama, waar ben je?
moeder door de deur had zien verdwijnen, begon erbarmelijk te piepen.
Ik kan wel zeggen dat ik al heel wat kuikens heb horen roepen om hun moeder, maar zó hard als Floortje, nee, dat heb ik echt nog nooit meegemaakt. Wát een stem heeft die kleine! Ze kan wel zangeres worden, een microfoon heeft ze dan niet eens nodig.
Wiske riep vanuit het huis naar haar kuiken, maar Floor begreep niet waar de stem van haar moeder vandaan kwam.
Ma Tok had vanuit haar huis gekeken hoe het zou gaan als het donker werd en ik hoorde haar
moederziel alleen
lachen om het gegil van Floortje. Ze bleef nog een poosje in haar huis om het kuiken de gelegenheid te geven zelf naar binnen te gaan. Toen dat niet gebeurde kwam ze naar beneden om haar een handje te helpen als dat nodig mocht zijn.
Zodra Floortje Ma Tok zag ging ze door de deur het Tok-huis in en daar bleef ze op de grond staan kijken naar alle kippen en kuikens, die daar een plekje aan het zoeken waren om te gaan slapen.
Zou ze uit zichzelf naar boven
Floortje onder Wiske's vleugel
komen? Nee, dat was nog net een beetje te veel gevraagd. Toen tilde Ma Tok haar op en zette haar naast haar moeder op de stok.
Floortje schrok zo van het opgetild worden dat ze vergat te piepen en voordat ze het wist had Wiske haar al onder haar vleugel genomen.
Toen was het leed geleden en de kleine schreeuwer was op slag doodstil. Ze kroop lekker dicht tegen haar mama aan en zo was ook zij geïntroduceerd in het Tok-huis.
En hiermee is de echte kuikentijd van deze zomer alweer afgesloten.

maandag 31 juli 2017

Het kraai-hoor-virus (2)


Babette:

Ik ga verder met het verhaal van Barbara, we hebben besloten elkaar af te wisselen, waardoor het verhaal misschien wat interessanter wordt.

de 3 bruine hennetjes bij elkaar
Weet u het nog?
Wij gingen Nadine ook op de hoogte brengen van onze rare gewaarwordingen, het horen van zachte kraai-geluiden, die niet van Laza afkomstig waren.
Nadine luisterde aandachtig naar ons en zei toen dat ze het interessant vond om met ons samen te ontdekken wat er aan de hand was in de Tok-tuin.
Haar was nog geen zacht gekraai opgevallen, dus zij was in elk geval nog niet besmet met het "virus".
We hielden een vergadering in het nachthok toen daar verder niemand aanwezig was. Nou ja, behalve Pippa dan, die wezenloos op een legnest zat, maar die hoorde toch niets.
Nadine nam, als oudste van ons, de leiding en ze stelde dat er een paar mogelijkheden waren, die wij moesten onderzoeken.
Constance

Als eerste noemde ze dat Constance misschien toch een haantje zou zijn.
Het feit dat zij zelf vertelde dat ze niet had gekraaid en dat ook niet kon omdat ze een hennetje was betekende nog niet dat dat echt zo was.
Constance zou kunnen liegen, maar ze zou ook gekraaid kunnen hebben zonder dat zelf in de gaten te hebben gehad, onbewust dus.

Dan was er nog een tweede mogelijkheid, namelijk dat het gekraai uit een andere tuin afkomstig was geweest.
Babette houdt Constance in de gaten
Dit zou best het geval kunnen zijn, omdat het nogal zachtjes had geklonken.

En dan was er nog een laatste alternatief, maar daar wilde Nadine het nog even niet over hebben, dat zou pas aan de orde komen als de eerste twee waren uitgesloten.

Goed, wij gingen dus allereerst onderzoeken of het Constance was geweest die wij gehoord hadden.
We besloten om haar met ons drieën constant in de gaten te houden, we deelden de dag
Barbara is daarna aan de beurt
daarvoor in drie gedeelten (elk van ons zou haar een derde deel van de dag observeren) en we begonnen meteen met ons plan. Ik had als eerste "dienst", dus ik stelde me verdekt op in Constance's buurt.
Ik volgde haar overal waar ze ging, zonder dat zij het in de gaten had, maar ik hoorde haar niet één keer kraaien, zelfs niet héél zachtjes.
Na mij was Barbara aan de beurt en ook zij had geen enkele bijzonderheid te melden.
Nadat ook Nadine haar shift had voldaan zonder iets van Constance te hebben opgevangen
Nadine is de laatste die oplet
behalve zacht gepiep besloten wij dat zij vast niet de oorzaak was van het vreemde fenomeen.

We vergaderden over de vraag of we nu morgen nog een keer alle drie op Constance zouden letten of dat we eerst een dag zouden proberen te ontdekken of er gekraai uit een andere tuin te horen was.
Omdat we alle drie een beetje genoeg hadden van het uren achter elkaar één hennetje in de gaten houden besloten we morgen eerst maar eens heel scherp op geluiden van buiten de Tok-tuin te letten.

Wij houden u op de hoogte.

vrijdag 28 juli 2017

Kleine kuikens worden groot

Ma Tok: Omdat er iets belangrijks gebeurde in de Tok-tuin komt dit verhaaltje even tussen deel één en deel twee van "Het kraai-hoor-virus" in. 


Annette:

U ziet mij op de foto hierboven met een lekker stukje rode paprika in mijn snavel.
Ma Tok had een hele paprika over en die sneed zij in stukjes voor ons.

het open hokje van Wiske en Floortje
Dat deed zij met een speciale reden, die ik u nu ga vertellen.
Ze wilde ons afleiden van wat zij ging doen.
Wat dat was?
Ze ging het hok van Wiske en Floortje open zetten, zodat die ook door de tuin zouden kunnen scharrelen.
Ze zei dat het daar nu tijd voor was, en als zij dat zegt dan is het zo.
Dus terwijl wij allemaal lekker aan het snoepen waren kwamen Wiske en Floortje naar buiten.
Wiske blijft vlak bij Floortje
Wiske nam meteen ook een stukje lekkers, maar Floortje had het veel te druk met rondkijken. Ze was al een keer in de tuin geweest, maar toen was ze ontsnapt, dat was heel anders. Nu mocht ze echt gaan scharrelen en dat deed ze dan ook.
Wiske bleef eerst even dicht bij haar broeddochter, maar toen ze zag dat alles goed ging en Floortje niet werd aangevallen door de andere kippen ging ze het Tok-huis binnen om te
Floortje zet het op een gillen
kijken of daar alles nog was zoals vroeger, voordat ze ging broeden.
Floor had niets in de gaten, maar plotseling miste ze haar moeder toch en toen begon ze te PIEPEN, tjonge-jonge, wat kan die kleine gillen zeg! Wij schrokken er allemaal van en Barbara ging snel Wiske halen om een einde te maken aan dat ijselijke gekrijs. Wiske kwam op haar dooie akkertje aanlopen en zodra Floortje haar zag was ze stil. Gelukkig! Onze oren tetterden nog een hele poos na en we vroegen aan Wiske of ze haar kuiken alsjeblieft niet weer alleen wilde laten voorlopig. Wiske lachte en kakelde dat zij
Wiske en Floortje achterin de tuin
nu en dan ook wel eens iets voor zichzelf wilde doen, maar dat zij begreep dat dat er nog even niet in zat. Floortje zou snel genoeg gewend zijn en dan ging zij wel weer lekker haar gang.
Ze is een betere moeder dan Odette, die haar kleintjes echt vanaf het moment van uit het hok mogen aan hun lot overliet. Nu waren die met hun zessen en Floor is maar alleen, dat scheelt wel, maar toch vind ik het nog steeds geen stijl van Odette.
Ik weet niet of Ma Tok haar volgend jaar weer laat broeden, nu ze zich zo'n slechte moeder
Wiske laat Floortje kennismaken met Yvonne en Yvette
heeft betoond.
Wiske ging met Floortje de hele tuin door om haar wegwijs te maken.
Floor vond alles reuze interessant en ze vroeg haar moeder van alles. Wiske antwoordde haar geduldig op al haar vragen.
Toen ze weer bij hun hokje aankwamen zagen ze dat er iets was veranderd.
Het rennetje was verdwenen!
Nu konden ze zó het hok in, dat was gemakkelijk. Geertrui had dit ook ontdekt en zij zat prinsheerlijk bovenin van het lekkere kuikenvoer te eten.

Floortje voor het hokje zonder ren
Ik ben benieuwd of Wiske en Floortje vannacht nog in hun eigen hokje gaan slapen. Misschien neemt Wiske haar dochter wel mee naar het Tok-huis.
Dan is ze pas echt groot geworden.